บทที่ 2 บทไม่มีชื่อ
"ไร้สาระ"คำเดียวของมันเล่นเอาไอ้พิชญ์แทบจะลุกขึ้นต่อยหน้า แต่ไม่กล้าหรอกครับ พวกเรามักเป็นแบบนี้ตลอด เถียงกันบ้างอะไรบ้างแต่ไม่เคยผิดใจกันจริงจัง
"เลิกเล่นได้แล้ว มีงานด่วนอะไรหรือเปล่า"ผมทรุดตัวลงนั่งก่อนหยิบเอกสารที่หยิบติดมือมาอ่านอีกครั้ง
"ไม่มี เพียงแค่สงสัยว่า ไอ้มินทร์ที่หนีไปตั้งนาน ทำไมมันถึงกลับมาแล้วยังไม่พอพกเอาน้องเขากลับมาด้วยอีก น่าแปลกไหมล่ะ"ไอ้เตออกความเห็น
"มึงก็คิดมาก ไอ้มินทร์อาจจะเงินหมด อาจจะเหนื่อยดูแลน้องเขาไม่ไหว หรือเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงจนมันต้องกลับมาพึ่งพวกเราก็ได้ ใครจะรู้"ไอ้พิชญ์ออกความเห็น ผมส่ายหน้าไปมา
"พวกมึงจะเถียงมันให้ได้อะไรขึ้นมา ให้คนของเราไปตามดูก็จบแล้ว"ผมตัดสินใจ
"ไม่ง่ายขนาดนั้น ถ้าไอ้มินทร์ไม่อยากให้เราหาเจอ เราจะเจอมันง่ายๆได้เหรอ"ไอ้เตเถียง อ้พิชญ์พยักหน้าเห็นด้วยทันที
"ใช่พวกเราตามหาตัวมันมาหลายปี มันนึกอยากโผล่มาก็โผล่ แสดงว่ามันจงใจให้พวกเรารู้นั่นแหละ"
"แต่มันสามารถติดต่อพวกเราได้ แล้วทำไมมันไม่ทำวะ"คราวนี้ไอ้เตไม่ยอมคล้อยตาม ผมถอนหายใจ
"เถอะน่ามีอะไรอีกมั๊ยนอกจากเรื่องของไอ้มินทร์"ผมตัดจบเรื่องไอ้มินทร์ออกไปก่อน เพราะดูท่าทางแล้วคงไม่ง่ายนักที่จะคุยกัน
"กูมีๆ"ไอ้พิชญ์รีบเสนอหน้า ไอ้เตเหล่ตามองเหมือนเคยครับ
"เรื่องอะไร ถ้ามีทำไมกูไม่รู้เรื่อง"ไอ้เตเถียง
"กูหิว...."ไอ้พิชญ์เสียงอ่อย
"ไอ้เชี่ย...แล้วไม่รู้จักหาแดกก่อนมานะมึง"ไอเตใช้ขาถีบปากก็บ่นไอ้พิชญ์ทั้งที่นั่งกันอยู่บนโซฟานี่แหละครับ ผมคิ้วหระตุกขึ้นมาบ้าง ไอ้คู่นี้นี่นะ ไม่เคยจะจริงจังเลยเวลาอยู่ด้วยกันในเวลาที่ไม่สำคัญ
"พวกมึงจะเถียงกันอีกนานมั๊ย"คราวนี้ผมจ้องคนทั้งคู่เขม็ง ลองไม่ปรามกันก็คงเพียงกันอีกยาวล่ะครับ
"ขอโทษที/โทษทีๆ"ไอ้เตกับไอ้พิชญ์รีบเอ่ยปากพร้อมกัน
"เข้าเรื่องได้แล้ว"ผมสั่ง
"อันที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก กูสั่งคนออกไปตามหาไอ้มินทร์แล้ว สั่งว่าถ้าเจอตัวให้เฝ้าเอาไว้ก่อนอย่าพึ่งกะโตกกะตากให้มันรู้ตัวแล้วโทรมาแจ้งกู"เตบอก ไอ้พิชญ์พยักหน้า
"ของกูก็แค่เรื่องบัญชี ไอ้ห่าเอ้ย กล้ามีนอกในถึงจะร้อยสองร้อยก็เงินป่าววะ กูจัดการแล้ว ไล่ออกด้วย มันเล่นพนันกูเตือนพวกมันหลายรอบแล้วแต่ไม่รู้จักเข็ด สันดานเสียจริงๆไอ้พวกนี้"พิชญ์มันรายงานแล้วแถมคำบ่นยืดยาวให้ผมฟัง
"สรุปจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว"ผมสรุป
"ใช่/ใช่"พวกมันพยักหน้า
"งั้นสั่งอะไรมากินสิ หรือให้แม่บ้านทำให้"ผมถามความเห็น
"ไม่เอาอะ กูอยากกินอะไรง่ายๆมากกว่า"พิชญ์ส่ายหน้า
"แล้วแต่มึง"ไอ้เตออกความคิดเห็น ผมอดหัวเราะไม่ได้ ไม่รู้พวกเราสามคนเป็นเพื่อนกันมาได้ยังไง ทัศนคติไม่เคยจะตรงกันสักเรื่องให้ตายสิ
"เรื่องมากนะมึง"
"เรื่องมากตรงไหนวะไอ้เต กูบอกว่าเอาอะไรง่ายๆ ตรงไหนที่ยาก"
"ไอ้ง่ายของมึงนะ พิซซ่าร้านโน้น กาแฟร้านนี้ ขนมต้องร้านอีกฝั่งเมือง ข้าวเเจ้านี้ไม่อร่อยต้องเจ้าโน้น กับข้าวร้านนี้แม่งหวานไป บอกกูมาตรงไหนง่ายของมึง"ไอ้เตร่ายยาว
"กูไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้นมึงอย่ามาใส่ร้ายกู"ไอ้พิชญ์อุบอิบในลำคอ"
"พอแล้ว! จะแดกยังเสือเรื่องมากอีก"ผมตวาด ทั้งคู่เลยเงียบ คราวนี้พวกมันรู้ว่าผมโมโหของจริงแล้ว
"กูสั่งเอง"ไอ้เตคว้าโทรศัพท์มาสั่ง
"ใครอยู่ข้างนอกไปร้านป้าเพ็ญที่อยู่ปากซอยให้ที คุณคิงเอาข้าวผัดกุ้ง ฉันเอาราดหน้า ส่วนคุณพิชญ์เอา ข้าวหมูกระเทียม อ้อให้เขาเอาต้มยำกุ้งมาด้วย พวกนายจะกินอะไรก็สั่งมาให้ครบคน ออกเงินไปก่อนแล้วมาเบิกเอาทีเดียว"ผมหัวเราะกับการตัดสินใจของมัน ง่ายดีครับ
"เออก็แค่นี้แหละ"ไอ้พิชญ์หงุงหงิงในลำคอ
"ก็ถ้ากูไม่สั่งเอง มึงคงยาวอะ สั่งลูกนอกไปอีกฝั่งของเมืองหาอะไรมาให้มึงแดก"ไอ้เตประชด ผมโบกมือให้รู้ว่าพวกมันควรเงียบได้แล้ว
"จริงสิแล้ววันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า"
"ไม่มีหรอก ทุกอย่างจัดการหมดแล้ว เออว่าแต่มีอีกเรื่องหนึ่ง"ไอ้เตทำหน้าสงสัย
"มึงคิดว่าเรื่องไอ้มินทร์มีอะไรน่าสงสัยหรือเปล่า"ไอ้เตถามเสียงเครียด
"กูก็ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ คนอย่างไอ้มินทร์มันฉลาดจะตาย ยอมให้เราเจอตัวง่ายๆไม่แปลกเหรอวะ"คราวนี้ไอ้พิชญ์คล้อยตา
"อืมกูก็คิดว่ามันแปลกๆ แต่กูยังคิดไม่ออกว่ามันต้องการอะไร เดี๋ยวพอเราเจอมันก็ถามซะสิ้นเรื่อง ที่สำคัญมันเอาตัวน้องไปเลี้ยง เลี้ยงแบบไหนก็ไม่รู้อีก"ผมค่อนข้างเห็นด้วย
"แต่กูว่าไอ้มินทร์มันกลัวไอ้เตจะตายไป"พิชญ์หัวเราะ
"กลัวกู ตรงไหนที่มันกลัววะ กูเห็นมันสู้ยิบตาทุกครั้ง แถมเก่งด้วยนะมึง มึงยังสู้มันไม่ได้เลย"
"เอออ ไอ้อวยเพื่อน กับกูเนี่ยไม่เคยมีอะไรดี กับคนอื่นดีหมดนะมึง"
"สรุปว่าพวกมึงจะตั้งหน้าตั้งตาเถียงกันให้ได้ว่างั้น"คราวนี้ผมหงุดหงิดจริงจังแล้วครับ ไอ้เตมันดูท่าทางออก รีบหยิบบุหรี่มาส่งให้
"ใจเย็นน่า เขาเรียกว่าถกปัญหากัน"ไอ้เตบอกเสียงเรียบ ไอ้พิชญ์เองก็หุบปากโดยปริยายเมื่อเห็นสีหน้าของผม ไม่นานก็มีเสียงกดกริ่งอยู่หน้าประตู
"ข้าวมาแล้วครับนาย"ลูกน้องของไอ้เตเข้ามาส่งกล่องที่แพ็กมาอย่างดีส่งให้พร้อมกับบิล ไอ้เตควักแบ้งค์สีเทาสองใบส่งให้แล้วบอกให้เอาไปแบ่งกัน
"อ่อ กินเสร็จแล้วเช็กรถให้ด้วยเดี๋ยวคิงจะออกไปข้างนอก"
"ครับ"ลูกน้องพยักหน้าหงึกหนึ่งแล้วรีบออกจากห้องไป
ไอ้พิชญ์ไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบคว้ากล่องมาแกะไม่รอไอ้เตที่ลุกไปหยิบจานกับช้อนมาให้ มันยัดใส่ปากเรียบร้อย ผมกับไอ้เตส่ายหน้ากับความมักง่ายของมัน ย้ำครับมักง่ายไม่ใช่คนง่ายๆ
